Pagina 1 van 1

Nieuws over oud-lid Dave Molenaar

Geplaatst: ma jan 14, 2019 10:38 am
door Guus
Zie: https://www.ad.nl/amersfoort/van-zwerve ... ~ad0082c2/

Voor diegene die geen AD lid zijn hieronder de tekst van het artikel:

Van zwerver tot ondernemer: ‘Dankzij Wil kreeg ik mijn leven weer op de rails’
Dave Molenaar was een gerenommeerde chef-kok, tot hij op straat belandde. Na vijftien jaar zwerven wist hij zich te herpakken. Hij leidt nu een succesvol cateringbedrijf.

Jeroen de Valk 12-01-19, 08:08
Hij ziet er pico bello uit: wax in het haar, hip overhemd uit de herenmodezaak. Het gaat hem dan ook voor de wind. Zijn cateringbedrijf UwThuisChef beschikt over een steeds vollere agenda, met boekingen tot eind dit jaar.

Enthousiast spreekt hij over zijn nieuwste specialiteit: de ‘fusionkeuken’. ,,Ik ben natuurlijk een allrounder als kok. Maar geregeld combineer ik gerechten uit de wereldkeuken. Denk aan boerenkool, maar dan Indisch gekruid. In plaats van worst doe ik er rendang bij: Indisch stoofvlees. Dat is echt een hit in deze tijd van het jaar.’’

Dakloos
Wil heeft me naar de sociale dienst moeten slepen voor de uitkering.

Dave Molenaar, kok
Het is Dave Molenaar (51) niet aan te zien dat hij vijftien jaar dakloos is geweest. ,,Van mijn 30ste tot mijn 45ste leefde ik onder de radar. Ik had geen inkomen en woonde op straat. Dat veranderde nadat ik Wil tegenkwam. Ik ontmoette haar voor het eerst in het ontmoetingscentrum de Wevershof. Daar kwam ik wel eens om een bak soep te halen. Zij heeft mij in huis genomen en werd mijn vriendin en mijn muze.’’

Dankzij Wil kreeg Dave zijn leven weer op de rails. ,,Ik ging koken voor ons tweeën. Al snel kwamen vrienden van haar aanschuiven. Na een tijdje waren die rond etenstijd niet meer weg te sláán.’’

Wil hielp hem ook een uitkering aan te vragen. ,,Ze heeft mij echt naar de sociale dienst moeten slépen. Eerder ging ik daar niet heen. Uit schaamte, maar ook omdat ik geen adres had.’’

Te oud
Eén van de vrienden suggereerde: Waarom begin je niet voor jezelf als kok? ,,Dat wilde ik wel overwegen, want ik was toch te oud om te solliciteren. Gelukkig had ik nog steeds de getuigschriften van vroeger. Die liegen er niet om. Ik heb gewerkt in onder meer De Tuin in Soesterberg, Hollewout in Spakenburg en de Internationale School voor Wijsbegeerte in Leusden.’'

In zijn tijd als dakloze verbleef Dave ‘overal en nergens’. ,,Ik mocht wel eens bij een kennis logeren, zodat ik een douche kon nemen en mijzelf een beetje kon opknappen. Maar dat kon niet eindeloos duren. Ik sliep onder bruggen en soms, als het écht koud was, bij het Leger des Heils. Ik meed gewoonlijk de daklozenopvang aangezien ik liever niet met andere zwervers omging. Velen waren aan de drugs.’'

Gerechten van Dave.
Gerechten van Dave. © uwthuischef
De oorzaak van de ellende was vooral: schulden. ,,In de laatste jaren voor ik op straat belandde, zocht ik mijn ontspanning achter de gokkast. Ik was toen chef-kok in hotel Elisabeth in Vlissingen. Door het gokken maakte ik schulden. Dat begon op te vallen toen ik de entree voor de personeelskamer niet meer kon betalen.’’

Hij werd ontslagen en verloor daarmee meteen zijn kamer in het hotel, waar hij tot dan toe had gebivakkeerd. ,,Ik stond acuut op straat. Bij mijn familie kon ik niet aankloppen. Ik had ooit gehoopt dat ik het café van mijn ouders kon overnemen. Maar die waren al vroeg overleden. Daarna was de zaak verkocht. Mijn broer was uit de oorlog in Libanon teruggekomen met een posttraumatische stress-stoornis. Met mijn zusje was het contact verbroken na onenigheid over de erfenis.’’

Bankroet
Na een paar maanden keerde Dave, geheel bankroet, terug naar zijn geboortestad Amersfoort. Hij werd straatmuzikant. Ontelbare Amersfoorters moeten Dave hebben gezien, zingend met zijn gitaar, op een van zijn vaste stekken: de Varkensmarkt. Niemand wist dat die verwilderde man ooit een gerenommeerd chef-kok was. ,,Ik had eerder al wat gitaar gespeeld om tot rust te komen na de stress in de keuken. Ik was eigenlijk een hardrockfan, maar omdat ik alleen die akoestische gitaar had, speelde ik meestal Bob Dylan. Na een middag zingen had ik wat geld om wat te eten te kopen in het restaurant van de V&D of de Hema.’’

Ik had alleen een akoesti­sche gitaar en speelde meestal Bob Dylan.

Dave Molenaar, kok
De drank speelde hem ook parten. ,,Ik was al met een redelijke alcoholverslaving vertrokken uit het hotel. Mijn redding was, dat ik geen geld had voor de topwijnen en de goede whisky waarop ik zo gesteld was. Tegenwoordig drink ik niet meer elke dag en zeker niet als ik moet werken. Je kunt je niet vertonen bij een klant met een dranklucht en een tremor in je hand.’’

Heel incidenteel heeft hij nog wel een terugval. ,,Vorig jaar had ik twee moeilijke weken, het waren zakelijk en privé zware tijden. Ik heb toen een paar gesprekken gehad met iemand van het Jellinekcentrum.’’

Hij werkt minder gehaast dan vroeger. ,,In mijn jonge jaren deed ik alles in een razend tempo. De stress gaf mij een soort kick. Maar die hectiek speelde mij dusdanig parten, dat ik er gokverslaafd van was geworden. In mijn tijd op straat dácht ik helemaal niet meer aan de horeca, ik had die tijd geblokt in mijn geheugen. Het koken begon pas weer nadat ik door Wil van de straat was gehaald.’’

Hij wist zijn nieuwe werkhouding te vinden dankzij De Blauwe Paraplu, een coöperatie van beginnende ondernemers. Enkelen van hen hebben het ook niet gemakkelijk gehad en krijgen van het UWV Werkbedrijf de gelegenheid om hun bedrijf op te zetten met behoud van een bijstandsuitkering.

Ondernemerscafé
Dave looft de steun van Diet Grosheide en Jessica de Ruijter, initiatiefnemers van De Blauwe Paraplu. De twee houden de vinger aan de pols en organiseren een wekelijks ‘ondernemerscafé’ waarbij ervaringen worden uitgewisseld. De leden hebben een gezamenlijk kantoor in De Nieuwe Stad, zodat ze niet thuis eenzaam uit het raam hoeven te kijken.

UwThuisChef ging in augustus 2017 van start en neemt inmiddels steeds meer opdrachten aan: grote en kleine gezelschappen, kookcursussen en catering voor festivals. Nog dit voorjaar hoopt Dave zonder uitkering verder te kunnen.

Hij vindt zijn werk gezelliger dan dat van vroeger, toen hij steeds weer tegen dezelfde vier muren en dezelfde collega’s aankeek. ,,Maar ik moet nu wel het vertrouwen zien te winnen wanneer ik als vreemde in andermans keuken sta. Bij een ‘private dinner’ ben ik altijd ruim van tevoren aanwezig. Dan serveer ik een amuse die de eetlust opwekt en schenk ik een goede wijn. Bij het dessert maak ik een praatje, net zoals vroeger in de luxe hotels.’'

Dave heeft nog geen eigen keuken voor grote cateringklussen; hij kan dan terecht in de ruime keuken van een andere cateraar. Voor de foto gaat hij naar de collega’s van het aangrenzende restaurant Het Lokaal. De ontvangst is hartelijk.

De muziek, waarmee hij toch jarenlang min of meer brood verdiende, is in de tussentijd naar de achtergrond verdwenen. ,,Ik speelde voor het laatst op de crematie van Wil. Dat was op 14 november 2015. Onlangs haalde ik de gitaar van zolder. Ik hield ‘m even op schoot maar schoot meteen vol. Ik ben daar nog niet klaar voor.’’